Köy, köyüm, ne zaman aklıma düşse içimde ferahlık uyandıran tek yer...Öyle güzel anılarım var ki orada..Özellikle oradaki ışığın, gün içinde farklılaşması sonucunda oluşan aydınlık tonlarının hayatımda o kadar önemli bir yeri var ki..Nerede olursam olayım ne zaman günün herhangi bir anında çocukluğuma dair bir ışık yakalasam o zaman birçok şey gelir gözümün önüne; 2. ailem, o ailenin her bireyi, dağları, tarlaları,kel armudu, evimizin önünde uzanan yemyeşil buğday tarlası, yüzmeye gittiğimiz batar çıkar, avluda bamya yemeği, kendimi aiti hissttiğim tek yer belki de orası...Bir de evimizin misafir odasında babamın Ahmet Kaya (Resitaller 2 albümü) ve Sadık Gürbüz (Gurbet Bize Yazgı mı?)dinlemesi..İşte bu iki albümün benim hayatımdaki etkisi çok büyük..Ne zaman dinlesem 5 yaşıma dönüyorum. Tahta kütüphanesi olan yeşilli sarılı kanepemizde annemin aldığı cornfleksi cam kasede yiyiyorum..O kadar huzurluyum ki...Şimdi bunları yazarken gözlerim yaşlanıyor, çocukluğumu, geçirdiğim günleri yürek sızısı içimde anıyorum..Daha farklı olabilir miydim? Daha farklı bir hayatım olur muydu? Bilmiyorum, hiç bilmiyorum..Aa bir de hatırladığım babaannemin Almanca konuştuğunu zannetmemdi..Şimdi düşünüyorum ki ne kadar acı kendi anadilinde konuşamamak ve bunu saklıyor olmak..Kürtçe, Kürtler Antalya halkında hiçbir zaman tam olarak kabul edilememiş iki başlık...Şimdi yine bir albümle hayatımı değiştiriyorum..Bajar, bgst nin bir projesi, solisti Vedat Yıldırım ve Burak Korucu...Kardeş türküler zaten benim hayatımda çok büyük bir öneme sahipti nedense...Ne zaman dinlesem tarif edemediğim bir boşluk, bir açlık, bir çoşku içine alır sürüklerdi. Hatırlıyorum da anneanneme dinletirdim anlar mı diye..Zazaca bildiği için hatırlamasını sağlamak isterdim..Dedim ya hayatımda birçok şeyden uzaklaşarak mutluluğu, huzuru bulacağımı düşündüm ve hep öyle yaptım..Şimdi Bajar ile kaçtığım aileme, kökenime, Mehmed Uzun'a, hayatıma yaklaşıyorum..Bu tuhaf duygu beni hayatın rutininden çıkarıyor, odağımı, hislerimi değiştiriyor..Öyle ki içimdeki kıpırdanma ve ses arrtıkça dışardaki sesleri duyamıyorum..İç sesim öyle artıyor ki ne yapacağımı arayıp duruyorum...İlk defa kaçarak değil yaklaşarak huzuru buluyorum ve şükrediyorum...
0 yorum:
Yorum Gönder