Bundan bir hayli zaman önce, ben bir pencerenin ışığını gözlerdim. O ışık beni yaşatırdı. O ışığın yanması beni umutlandırır, yanmaması ise mutsuzlaştırır, hırçınlaştırırdı.
O ışık yazık ki ne çok şey ifade ederdi. Ama gördüm ki güneşim sandığım ışık meğerse gaz lambasıymış...Geçen gece yine gördüm o ışığı gazı bitmek üzereydi, kararmaya başlamıştı, is yaptığı kalbimi soğuk ve karanlık bir mart gecesinde ellerimde izleri kalarak temizledim ve uzaktaki cılız ışığına bakarak yoluma devam ettim geçmişte hissettiklerime acıyarak...
0 yorum:
Yorum Gönder